Dorie, kunstzinnig therapeut en handvaardigheidsdocent in Honduras | WereldOuders

Dorie, kunstzinnig therapeut en handvaardigheidsdocent in Honduras

Dorie vrijwilliger honduras

Een andere cultuur leren kennen, erin leven en er beetje bij beetje deel van uitmaken is in mijn ogen een waar avontuur. Het is een zoektocht, een strijd soms, een verhaal van vreugde, humor, verbazing, verontwaardiging en tranen. Combineer dit met het werken in die andere cultuur, met het praten in een andere taal, met het volledig op jezelf aangewezen zijn, met het naleven van de droom die je als klein kind al had en je komt tot een ultieme ervaring.

Althans, zo heb ik het ervaren.

Vier jaar lang heb ik met hart en ziel gewoond en gewerkt op Rancho Santa Fé, NPH Honduras. Ik werkte er als kunstzinnig therapeut en als handvaardigheidsdocent.

Rancho Santa Fé is een prachtige gemeenschap die al vele jaren reilt en zeilt en die goed functioneert. Het is een gemeenschap opgebouwd uit de niet-voor-de-hand-liggende combinatie van honderden beschadigde en getraumatiseerde kinderen, jongeren en van enkele verlaten ouderen. Overal om me heen voelde ik een schreeuw om liefde en aandacht. Ik vond en vind het ontzettend bijzonder om deel te mogen uitmaken van zo'n bijzondere plek. Om een plek aan de andere kant van de wereld mijn tweede thuis te kunnen noemen. Een plek waar ik zoveel herinneringen aan heb. Een plek waar ik zoveel heb meegemaakt.

Ik koester de momenten waarop mijn therapeutenhart een sprongetje maakte als een kind tijdens een therapeutische sessie een inieminiestapje in de goede richting had gezet, waarin ik me trots voelde als een onzeker kind zichzelf een klein beetje durfde te laten zien. Wanneer een jongere met gedragsproblemen beetje bij beetje leerde omgaan met weerstand en tegengas. Ik koester ook de momenten waarin ik besefte dat ik vrienden voor het leven had gemaakt. En de momenten die ik nu omschrijf als zijnde flexibiliteitstraining omdat de stroom ineens uit viel toen mijn taart net in de oven stond en het moment waarop de bus na een uur wachten niet de moeite nam om voor me te stoppen. Ik koester de momenten waarin mijn collega's of de andere vrijwilligers me verrasten met een surprise party voor mijn verjaardag en, deze vergeet ik echt nooit meer, het moment waarop ik na twee weken vakantie onthaald werd door een van de verstandelijk gehandicapte jongens waarmee ik 's avonds en in het weekend altijd werkte. Hij had me gemist en was zo intens blij om me weer te zien dat ik spontaan alle moeilijke dingen vergat en opging in een hele grote knuffel. Liefde heb ik niet alleen ervaren op de mooie momenten maar juist ook op de moeilijke en de verdrietige. Op de momenten waarop we 's nachts waakten bij een overleden kind, of oudere, of collega. Op het moment waarop een kind mijn schouder nat huilde omdat zijn ongeneeslijk zieke moeder net was overleden in het weeshuis. Het moment waarop een kind ontroostbaar was omdat zijn broer net was overleden. Het moment waarop ik de ingevallen kaken zag van een van onze jongere met HIV en hij en niet ik, diegene was die sterk was. Liefde heb ik ook ervaren op het moment waarop ik zelf in iemands armen kon vallen toen mijn broer en schoonzus in Nederland plotseling waren overleden. Dit was het moment waarop ik het enge besef had dat de kinderen in het weeshuis mijn verdriet feilloos begrepen omdat zij deze hartenpijn in hun jonge levens ook al ervaren hadden.

In mijn tijd in Honduras heb ik geleerd dat als je een droom najaagt en je deze vervolgens realiseert, het dan geen droom meer is, maar werkelijkheid. En de werkelijkheid in Honduras en in het bijzonder op Rancho Santa Fé is heel mooi maar soms ook vreselijk hard. Ondanks vele moeilijke momenten en dankzij nog veel meer verschrikkelijk mooie momenten kan ik mijn droom van toen, nu een niet-te-beschrijven herinnering noemen. Naast alles wat ik geleerd, gezien en ervaren heb in mijn 4 jaar in Honduras, is het vooral de liefde die ik in het weeshuis kreeg wat me het meest is bijgebleven. Ik ben heel dankbaar voor mijn tijd in Honduras en draag deze herinnering voor altijd met me mee.

Nuestros Pequeños HermanosPartner van Nuestros
Pequeños Hermanos (NPH)

Back to top