Een fijn leven met een veelbelovende toekomst | WereldOuders

Een fijn leven met een veelbelovende toekomst

Mijn naam is Maurine, ik woon in Mexico en op 15 september 2018 begon ik als stagiair vertaalster bij WereldOuders. Ik vertaal brieven en kaarten die sponsorkinderen naar hun sponsorouders sturen en de brieven en kaarten die de sponsorouders terugsturen. Sponsorouders over de hele wereld doneren geld om het leven van deze kinderen te bekostigen. Het vertalen van hun brieven aan de sponsorkinderen en vice versa geeft mij veel voldoening. Op die manier krijg ik een kijkje in het leven van de schrijvers van de brieven en dat is erg leuk. De kinderen schrijven vaak over hun fijne bestaan in het familiehuis en dat maakte mij nieuwsgierig. Hoe ziet zo´n familiehuis eruit? En hoe is het leven daar nou echt? Daarom besloot ik het familiehuis in Miacatlán te bezoeken!

Op weg naar het familiehuis
Eén van de familiehuizen van WereldOuders bevindt zich in het dorp Miacatlán, vlakbij de stad Cuernavaca in Mexico. Op zaterdag 22 december nam ik om negen uur ’s ochtends de bus van Cuernavaca naar Miacatlán en maakte al gauw contact met de jongen die voor mij zat. Hij vroeg me direct of ik naar het familiehuis ging en toen ik vertelde dat dat inderdaad het geval was vertelde de jongen dat meerdere familieleden van hem als docent bij NPH (de partnerorganisatie van WereldOuders) hadden gewerkt en ook dat hij vaak bezoekende sponsorouders van kinderen uit het familiehuis tegen kwam in de bus. Zowel zijn familie als de sponsorouders zijn altijd erg enthousiast over het werk van NPH/WereldOuders, zei hij. 

Familiehuis Miacatlán
Na een rit van 45 minuten stopte de bus bij de prachtige houten voordeur van het familiehuis van WereldOuders in Miacatlán. Ik opende de deur en een prachtig terrein vol groen en met gebouwen in de verte lag voor mij. De bewaker wees me de weg naar het kantoor van de directie, waar ik daarna door Nancy en Lalo (dit is een veel voorkomende bijnaam voor mannen met de naam Edoardo) werd verwelkomd. Lalo had mijn bezoek georganiseerd en riep direct de twee jongens, Santiago en Irwing, bij zich die mij zouden gaan rondleiden. 

Irwing en Santiago zijn klasgenoten. Zij zitten in het derde en laatste jaar van de middelbare school. Dat betekent dat dit voor hen het laatste jaar in het familiehuis in Miacatlán. Zij zullen in het familiehuis in Cuernavaca naar de preparatoria (wat in Nederland de bovenbouw van de middelschool is) gaan, voordat ze beginnen aan hun studies aan een universiteit.

Zowel Santiago als Irwing hebben het leuk in het familiehuis. Santiago woont er nog maar zes maanden en mist zijn familie, die nog in de bergen woont van de staat Guerrero, maar is dankbaar en blij dat hij in het familiehuis kan wonen. Op die manier kan hij naar school en heeft hij een grote kans op een mooie toekomst.

Een kijken in het leven van zo´n 600 kinderen 
Allereerst lieten Santiago en Irwing mij de eetzaal zien. Een enorme zaal waar alle 600 kinderen eten aan lange tafels. Helaas heeft het gebouw flink geleden onder de aardbeving van 19 september 2017. De schade is op sommige plekken nog steeds te zien, maar gelukkig kon het gebouw door een stalen constructie toch overeind blijven staan.  

Kleine familiehuizen: een droom wordt werkelijkheid
Na de eetzaal liepen we langs een aantal nieuwe huizen die nog in aanbouw zijn. Het idee is dat de kinderen over een paar maanden in die huizen gaan wonen. Er is plek voor 18 kinderen per huis: een kleine familie. Het nabootsen van kleine families was altijd al de droom van de oprichter van NPH: William B. Wasson en iedereen is blij dat die droom nu wordt verwezenlijkt. NB. Op dit moment slapen de kinderen nog in slaapzalen met 28 bedden.  

Het familiehuis is grotendeels zelfvoorzienend. Achter de toekomstige familiehuizen bevindt zich een groot stuk land waar groente en fruit, zoals tomaten, mango´s en mais, worden verbouwd. Ook zijn er stallen voor de varkens voor de vleesconsumptie van de kinderen. 

“Het leven is fijn hier. We doen veel leuke dingen en het familiehuis organiseert veel.”
Tijdens onze wandeling door de landerijen vertelden de jongens me over de ontstaansgeschiedenis van NPH en hun dagelijkse leven. Ze gaan vijf dagen per week naar school, werken soms op het land en sporten (zij voetballen allebei maar ook zwemmen en bijvoorbeeld basketbal behoren tot de mogelijkheden). Elke zaterdag gaan ze naar de kerk. Daarnaast spelen ze uiteraard met hun vrienden. Ze zeggen het leuk te vinden om hier te wonen, vooral ook omdat het familiehuis zoveel voor ze organiseert. Naast de sportvelden bevinden zich de scholen. Het familiehuis heeft een eigen basis- en middelbare school op het terrein. De kinderen krijgen les in relatief kleine groepen en hebben ook activiteiten met andere klassen. 

Op weg naar het feest
Daarna liepen we naar de andere kant van het grote middenveld en kwamen we bij de kerk. De kerk heeft een prachtige tuin met veel planten en bloemen. De kerk zelf is knus, doch ruim en biedt ruimte voor alle bewoners van het familiehuis. Naast het pad naar de kerk stonden drie beeldjes van de Drie Koningen op weg naar de kerststal. Elke dag worden de Drie Koningen een stukje verplaatst richting de kerststal. Daar zullen ze op 6 januari, Drie Koningen, aankomen. Deze scene is speciaal voor de kleine kinderen zodat ze kunnen zien hoe lang het nog duurt tot het grootste Mexicaanse kinderfeest, wanneer de kinderen ook cadeaus zullen krijgen. Erg mooi om te zien.  

Eeuwige dankbaarheid
Naast de scholen heeft het familiehuis ook een soort van crèche/peuterspeelzaal die elke dag van de week geopend is. Toen we binnenkwamen waren de meeste kinderen televisie aan het kijken, terwijl de leidster aan het opruimen was en de volgende activiteit aan het voorbereiden was. Na wat te hebben gesproken met de kinderen had ik het grote genoegen om Luz te ontmoeten. Luz is een oudere vrouw die op jonge leeftijd in het familiehuis kwam wonen samen met haar broers en zussen. Daarna heeft zij lange tijd gewerkt in het familiehuis, onder andere als directrice van de middelbare school. Zij is eeuwig dankbaar voor alle steun en hulp die ze heeft ontvangen van NPH/WereldOuders en komt nog altijd graag kijken hoe het nu gaat daar. Een geweldige vrouw, die Luz. Wat ben ik blij en dankbaar haar te hebben ontmoet!

Na ons gesprek met Luz lieten Irwing en Santiago me de levensboom van het familiehuis zien. Aan deze boom hangen de namen van de oprichter van NPH en van de vele mensen die een bijdrage hebben geleverd aan NPH. Een prachtig beeld aan het einde van de rondleiding en tijd voor een afscheidsfoto. Afscheid, maar geen vaarwel, want ik zal zeker betrokken blijven bij deze mooie organisatie. Als sponsormoeder, maar wie weet ook nog wel op een andere manier. 

Word sponsorouders via WereldOuders
Waarom? Omdat WereldOuders en NPH fantastisch werk doen. Er zijn zóveel kinderen in Mexico en andere landen in Latijns-Amerika die niet naar school kunnen en amper kans hebben op een leven zonder armoede en ellende. Het zal erg lastig zijn ze allemaal te helpen, maar elk kind met een betere toekomst is er weer één. Wil jij ook het verschil maken in het leven van een kind? Klik dan hier voor meer informatie!


Geschreven door: Maurine Carmona Galicia-van Mourik; stagiair vertaalster van WereldOuders en woonachtig in Mexico.

Nuestros Pequeños HermanosPartner van Nuestros
Pequeños Hermanos (NPH)

Back to top