Elise, verpleegkundige in Bolivia | WereldOuders

Elise, verpleegkundige in Bolivia

Vrijwilliger Elise

“Zaterdagmorgen word ik wakker van mijn wekker. Het is nog vroeg, maar het is mijn werkweekend en ik heb een hoop te doen. Ik ben de enige verpleegkundige, want de lokale verpleegkundige en de dokter zijn vrij dit weekend. Mijn eerste patiëntje is een jongetje die pas twee maanden in het programma woont. Zijn kaak is aan één kant opgezwollen en hij heeft veel pijn en koorts. Ik weet dat hij nog geen vaccinaties heeft gekregen en het zou dus goed de bof kunnen zijn. Ik neem hem mee naar de kliniek, waar hij voor een paar dagen zal blijven, totdat de ziekte niet meer besmettelijk is. Gelukkig zijn de meeste andere kinderen wel gevaccineerd en is de kans dat meer kinderen ziek worden erg klein.

De dag vliegt voorbij en voor ik het weet is het tijd om naar bed te gaan. Normaal gesproken slaap ik in het vrijwilligershuis, maar de komende nachten zal ik in de kliniek slapen, bij het zieke jongetje. Uitslapen is er niet bij zondagochtend. Om half zes wordt er op mijn deur geklopt. Een begeleider van de jongste jongens staat voor mijn deur met een ziek kindje. Het jongetje heeft al de hele nacht hoge koorts en geeft veel over. Ik geef hem medicijnen en laat hem een aantal uurtjes bijslapen in de kliniek. Met de lunch eet ik samen met de twee patiëntjes waarna ik de jongste terugbreng naar zijn huisje. Hij heeft geen koorts meer en is goed opgeknapt. Aan het eind van de middag komen de andere vrijwilligers mij opzoeken en spelen we spelletjes met het zieke jongetje. Hij voelt zich al een stuk beter en is blij dat hij de volgende dag lekker kan uitslapen, omdat hij niet naar school hoeft. Ik vind de weekenden waarin ik zo zelfstandig kan werken altijd erg leuk en uitdagend, maar ik ben nu toch ook wel blij dat het morgen maandag is en ik het werk en de verantwoordelijkheid weer met mijn collega’s kan delen!”

Nuestros Pequeños HermanosPartner van Nuestros
Pequeños Hermanos (NPH)

Back to top