Frenck, leraar Engels in Mexico | WereldOuders

Frenck, leraar Engels in Mexico

"Wat? Geef je jouw goedbetaalde baan op? Waarom in vredesnaam?" Dat was de meest gebruikelijke reactie van vrienden en familie op mijn beslissing om voor WereldOuders/NPH in Mexico te gaan werken. Ja, het is een risico om ontslag te nemen als je 50+ bent. Ja, het is een risico om een prachtige positie bij een gerenommeerd gymnasium op te zeggen. Zal mijn nieuwe job net zo veel voldoening geven? Zal ik me kunnen aanpassen aan de Mexicaanse context? Ik weet het niet. Ik ben er echter van overtuigd dat mijn werk bij Nuestros Pequeños Hermanos, de moederorganisatie van Wereldouders, meer bijdraagt aan een betere wereld dan mijn laatste baan. Bovendien ken ik de organisatie goed omdat dit mijn derde keer is dat ik als WereldOuders/NPH vrijwilliger werk ... ik ben gegrepen door deze geweldige familie!

Als ik dit schrijf, heb ik net twee weken gewerkt na een introductietijd van een maand. In die maand heb ik veel nieuwe mensen leren kennen en geleerd hoe het familiehuis in Mexico in elkaar steekt. Het is indrukwekkend om te zien hoe groepsbegeleiders, leraren, psychologen, therapeuten, koks, fondsenwervers en vele anderen keihard werken om honderden Mexicaanse kinderen en jongvolwassenen te helpen. Hun inzet en toewijding zijn indrukwekkend, ondanks het soms pittige klimaat en de beperkte middelen (elke peso kan maar één keer worden uitgegeven)…

Mijn vrijwilligerspositie is leraar Engels op het NPH Bachillerato Técnico, wat een middelbare school is die voorbereidt op de universiteit, dus een soort vwo. Het heeft echter meer weg van een mbo, omdat alle leerlingen ook een beroepsgericht vak moeten kiezen in de sectoren Boekhouding, Elektronica, Informatica, Kinderopvang of Toerisme. Naast mijn werk op school help ik de groepsbegeleiders van Casa Buen Señor, beide in de stad Cuernavaca. In dit huis wonen ongeveer 150 adolescenten in de leeftijd van 15-20. We helpen hen bij de overgang van kindertijd naar volwassenheid - een uitdagende klus. De adolescenten genieten meer vrijheid dan de jongere kinderen in het familiehuis in Miacatlán (op een uurtje rijden van hier), zodat ze zich kunnen ontwikkelen tot verantwoordelijke volwassenen. Voorbeelden van deze vrijheid is dat ze onbegeleid uitstapjes buiten het huis mogen maken en een mobieltje mogen hebben. Zo krijgen ze een beter begrip van de buitenwereld, waar zij tenslotte in de toekomst moeten functioneren.

Hemelsblauw lokaal
Voordat de lessen begonnen hadden wij docenten een studieweek; van 7:00 (!) tot 14:00 uur een programma met lezingen, activiteiten en workshops. Hier kwam ik te weten dat mijn Mexicaanse collega’s met een voltijdscontract maar liefst 40 lessen per week geven (in ons land maximaal 25!) en weinig tijd krijgen om voor te bereiden of na te kijken. Ondanks deze werkdruk zijn ze erg toegewijd en behulpzaam. Ook zijn de docenten zelf verantwoordelijk voor het schoonhouden en schilderen van hun lokaal. Samen met wat leerlingen heb ik mijn lokaal hemelsblauw geverfd. Dat zorgde nog wel eens voor een opgetrokken wenkbrauw her en der! 

De drie andere leraren Engels zijn nog maar kort in dienst omdat er vorig schooljaar een verjongingsslag is geweest om het niveau van de leerlingen op te krikken. Het Engels van de meeste leerlingen is namelijk heel beperkt, ook al hebben ze het vak al vanaf de basisschool hebben gehad. Toch worden ze over drie jaar wel geacht op universitair niveau te zitten, dus dat wordt nog een flinke uitdaging voor ons… Ik zelf ga vooral lessen spreekvaardigheid geven, omdat veel leerlingen angst hebben om te spreken. Ook ga ik mij richten op de leerlingen in hun laatste jaar, om ze klaar te stomen voor het toelatingsexamen Engels voor de universiteit (TOEFL).

In het diepe gegooid
Mexico is niet eerste familiehuis van Wereldouders waar ik werkte. Mijn eerste huis was in Guatemala, in 2003-2004. Dat was ook mijn eerste keer dat ik in Latijns-Amerika woonde en werkte, en ook de hele tijd Spaans sprak. Hoewel ik tegen die tijd voldoende Spaanse lessen had gevolgd, was het erg vermoeiend! Ik moest de hele tijd nadenken en goed letten op wat mijn collega's en kinderen zeiden, omdat hun woordenschat en accenten heel anders waren dan degene die ik had geleerd van mijn lerares uit Spanje…

In Guatemala begon ik mijn loopbaan als leraar; Ik gaf Engelse les in basis- en voortgezet onderwijs, aan leerlingen in de leeftijd van 10 tot 15 jaar. Aangezien ik toen nog geen bevoegd leraar was (ik was eigenlijk communicatieadviseur), werd ik in het diepe gegooid. Dat was moeilijk, omdat ik met zoveel uitdagingen werd geconfronteerd en ik nog zoveel moest leren over het lerarenvak. Mijn Guatemalteekse collega’s hielpen mij gelukkig goed.

Mijn werk gaf me enorme voldoening. Bovendien hadden we een geweldige groep van ruim twintig vrijwilligers met wie ik een prima klik had. Omdat het zo goed beviel, besloten we met een aantal vrijwilligers om nog een jaar te blijven. In dat jaar heb ik een Engels programma opgezet dat op niveau was gebaseerd en niet meer op de klas waar de kinderen in zaten. Ook regelde ik buitenschools extra lessen Engels voor excellente leerlingen met hulp van een Canadese sponsor.

Gecombineerde positie
Mijn tweede WereldOuders/NPH positie was in Peru, in 2007-2008. Ik had van Wereldouders gehoord dat dit een nieuw huis was, dat hulp nodig had op allerlei vlakken. Ik werkte in een gecombineerde positie als vrijwilligerscoördinator, projectcoördinator en ‘huiscorrespondent’ (de persoon die artikelen en interviews schrijft voor de NPH-website). Er waren toen slechts 35 kinderen; veel minder dan de 350 in Guatemala! Omdat het kleinschalig was, leerde ik de kinderen en collega's heel snel kennen. We verbleven in tijdelijke huisvesting, een voormalig resort in Lunahuaná, een klein stadje aan een wilde rivier. Die stad was pas maanden eerder getroffen door een aardbeving en was nog steeds in puin - in mijn baan zou ik later arme inwoners helpen om hun huizen te herbouwen met NPH-hulp.

Samen met nog twee vrijwilligers had ik een boeiend jaar, waarin we ook de kans kregen om het prachtige Peru te verkennen. Niemand van ons besloot echter om langer te blijven. Mijn reden was dat mijn baan voornamelijk een kantoorbaan was, waarin ik zelden interactie had met de kinderen, die naar een plaatselijke school gingen. Maar deze interactie was mijn belangrijkste reden om bij WereldOuders/NPH te werken. In mijn huidige baan in Mexico ga ik elke dag om met de kinderen, als leraar en als assistent-begeleider. Hoewel ik weet dat er nog veel uitdagingen in het verschiet liggen, heb ik er ontzettend veel zin in!

Nuestros Pequeños HermanosPartner van Nuestros
Pequeños Hermanos (NPH)

Back to top