Kim, fysiotherapeut in Guatemala | WereldOuders

Kim, fysiotherapeut in Guatemala

Kim, vrijwilliger in Guatemala

Hallo toekomstige Held(in),

Wie ik? Ja ik bedoel jou want je bent niet voor niets nu dit stukje aan het lezen.  Je bent geïnteresseerd om een jaar vrijwilligers werk te gaan doen in Mexico, Peru of misschien toch Guatemala? Je omgeving zal reageren met: 'Wat knap van je' en 'je bent een held!' maar weet je, de echte helden zijn de kinderen in de weeshuizen.  Zij hebben vaak verschrikkelijke dingen gezien en meegemaakt en toch proberen ze optimistisch te blijven en het beste uit hun dag te halen. Dan ben je voor mij een echte held(in).

Als je een jaar voor WereldOuders/NPH gaat werken kan ik je verzekeren dat het een jaar van enorme hoogtepunten en diepe dalen gaat worden. Wanneer je denkt dat je nu een jaar achterover kan gaan leunen om met de kinderen te gaan spelen en tussendoor je billen te bruinen op een bounty-achtig strand dan moet ik je helaas uit die droom helpen. Het is keihard werken en je moet je beseffen dat niet alle kinderen zitten te wachten op weer een nieuw gezicht. Waarom je dan wel moet solliciteren? Omdat het het mooiste jaar van je leven kan gaan worden! Je leert nieuwe mensen kennen, een andere cultuur, met jouw kennis kun je eventuele ontwikkelingen brengen in het familiehuis en je leert jezelf kennen.

Om een indruk te krijgen van wat er gebeurt in zo'n jaar laat ik je hier een fragment lezen uit mijn weblog:
Parramos, Guatemala
8 Maanden geleden vertrok ik vanaf Schiphol met een leeg paspoort, 0.0 reiservaring en vele verwachtingen en dromen. Nu 8 maanden later heb ik er 12 stempels bij, ruim 4000 foto´s gemaakt, vrienden over de hele wereld en ben ik met beide benen op de echte wereld gezet. Vooral dat laatste was nodig want ik had geen idee wat zich er nou echt buiten het veilige Nederland afspeelde. Ik heb met eigen ogen gezien wat armoede is, wat het voor de mensen betekent om geen stromend (schoon) water te hebben en om een huis van golfplaten te hebben.

26 juni, Parramos, Guatemala
Soms zijn het de kleine dingen in het leven...De geur van het gras na een eerste regenbui in drie maanden, twee kinderarmpjes stevig om mijn nek heen geslagen of een (nat) kusje op mijn wang van Tony. Kleine dingen waar ik zo van kan genieten. Ik hoop dat ik mijn huidige gedachten en ritme vast kan houden wanneer ik terug ben ik Nederland. De trein vijf minuten te laat? Wees blij dat er een komt! 20 Minuten wachten op je afspraak bij de dokter? Wees blij dat er een dokter in de buurt is! Of geen zin om naar college te gaan? Wees blij dat je de mogelijkheid hebt om te studeren. Voor mij was dit voor mijn ‘Guatemala-avontuur’ heel gewoon. Studeren, bijbaantje naar de dokter of wat dan ook. Nu zie ik met eigen ogen dat dit niet heel gewoon is. Dat in Nederland (over het algemeen) de dingen goed geregeld zijn, soms zelfs te goed.

2 juli, Parramos, Guatemala
Het is feest in het dorp, iedereen lacht en zingt en er speelt een bandje livemuziek.  We wonen in een dorpje zo groot als Liempde en ik kan zeggen dat ik na een aantal maanden al veel mensen ken in het dorp.  De 5-jarige Stefanie heeft voor het feest vandaag haar mooiste jurkje aan getrokken, we spelen verstoppertje.  Opeens horen we een bekend vrolijk liedje.  Stefanie zegt: Dansen? En we beginnen midden op straat te dansen en te zingen. Na afloop koop ik een 2 lolly’s en we gaan op de stoeprand zitten, kijkend naar alle andere mensen die voorbijkomen. Ik voel me op en top gelukkig.

Nuestros Pequeños HermanosPartner van Nuestros
Pequeños Hermanos (NPH)

Back to top