Lisette, psychologe in Guatemala | WereldOuders

Lisette, psychologe in Guatemala

Vrijwilliger Lisette Guatemala

Lange dagen, dikke knuffels en in stapjes vooruit.

Hier zit ik dan aan mijn bureau in Nederland, terwijl de regen tegen het raam aan klettert. Na te denken over hoe onvoorstelbaar het is dat de laatste therapie die ik gaf alweer meer dan een jaar geleden was. Mijn functie was therapeute in het Speciale Onderwijs (psychologe). Niets is te vergelijken met het werken in Guatemala. Aangezien ik geen verwachtingen had hoe mijn leven daar zou zijn heb ik gelukkig nooit de diepe dalen gekend waar sommige vrijwilligers mee te kampen hebben. Ik woon al jaren niet meer bij mijn ouders, dus dat was niet erg moeilijk. Daarnaast pas ik mij, als een kameleon, snel aan mijn omgeving aan. De taal leren was mijn eerste prioriteit, want alleen door communicatie kun je echt stappen zetten in het werk met de kinderen. Ze echt leren kennen, maar vooral met hun zorgdragers praten over vorderingen, veranderingen en gedrag. Je weet dat je iets bereikt hebt als je je eerste grap hebt gemaakt in het Spaans!

Dan mijn 'seccion' kinderen die ik naast mijn werk begeleide. De jongste jongetjesgroep. Het geduld en de liefde die je laat zien (en ook zeker nodig hebt) wordt erg beloond door te merken wat je terug krijgt. Ik kan niet bij houden hoeveel prentenboeken ik in gebroken Spaans heb voorgelezen, voordat ik onze favoriet “Max en de Maximonsters” zonder stotteren kon voorlezen. Gevolgd door vijftien schaterlachen. Dát was mijn beloning. Samen even vergeten waar we waren. “En nu gaan we een wild feest vieren!” riep Max. En ik sprong met het boek door de kamer: TADATADATAAAA!!

Dan waren er ook de dagen dat het wat minder ging. Dan kon ik bijna geen therapie geven, omdat 'tio' vergeten was door te geven dat 3 van de speciale kinderen voor controle naar de dokter moesten. Een ander kind als een aap aan een hek hing en agressief om zich heen sloeg. Weer een andere jongere weigerde naar werk te gaan of te douchen, en het meisje met schizofrenie haar medicijnen niet wilden innemen en daardoor niet te houden was. Waarna ik vervolgens een beetje down naar het huis van de kleinsten liep om mijn 'seccion' in een chaos aan te treffen: een handjevol kinderen voor straf op hun bedjes en de 'tios' oververmoeid en geïrriteerd aan tafel met de overgebleven jongens. Allemaal in doodse stilte, omdat ze wisten dat ze allemaal heel stout geweest waren. Dan pakte je de enorm zware tas met spelletjes en boekjes maar weer in en liep je verdrietig terug naar het vrijwilligershuis. Het is niet alleen maar een sprookje. Niet alleen maar kusjes en knuffeltjes en dankbare gezichtjes.

Zulke werkdagen zijn niet prettig, maar het is fijn om te weten dat je samen met de andere vrijwilligers, allemaal in hetzelfde schuitje zit. Dan bak je samen een chocoladetaart en mopper je wat over dit en dat. Kruip je lekker in een hangmat met een filmpje en laat je de dag van je afglijden. Naarmate de tijd vordert leer je de kinderen beter kennen en zij jou. Des te meer tijd je binnen de 'seccion' besteedt, des te meer openheid je van de kinderen krijgt. Des te verder we in het jaar kwamen des te meer ik de persoonlijkheden van de kleintjes ben gaan begrijpen. En respecteerden de kinderen mij meer en meer. En de vorderingen die ik aan het einde van het jaar kon rapporteren over de kids naar aanleiding van onze therapieën waren heel erg leuk. Het zijn kleine stapjes voor ons, maar reuzensprongen voor hen.

Terug in Nederland, gaat er geen moment voorbij dat ik niet even aan ze denk. Doordat ik een stage na mijn jaar heb geplakt binnen een andere afdeling van de organisatie kon ik rustig, beetje bij beetje afscheid van ze nemen. En nu zie ik af en toe foto’s en besef ik dat “mijn kleintjes” niet zo klein meer zijn. Soms denk ik in de verte de stem te horen van een van de jongeren die mijn naam roept: “Lissssss!!!” Tot slot, mijn Guatelinda, die tijd nemen ze ons nooit meer af. Een afscheid voor even, nooit voor het leven.

¡Hasta pronto!

Nuestros Pequeños HermanosPartner van Nuestros
Pequeños Hermanos (NPH)

Back to top