Column - Een onwerkelijk einde in Mexico | WereldOuders

Column - Een onwerkelijk einde in Mexico

Vrijwilligster Kirsi reisde in juli 2019 af naar het programma van WereldOuders in Mexico om een jaar te gaan werken als coördinator van het Chicas Poderosas project. Met dit project helpen we tienermeiden om hun eigenwaarde, kracht en potentie te ontdekken zodat ze voor zichzelf durven opkomen en steviger in hun schoenen staan. Dit is erg belangrijk in de machocultuur in Latijns-Amerika. Helaas moest Kirsi in verband met de corona-uitbraak in maart naar Nederland terugkeren. Lees hieronder over haar ervaringen.

“In augustus 2019 ben ik naar Mexico vertrokken om daar een jaar aan de slag te gaan als coördinator van het Chicas Poderosas programma. Een droom die uitkwam. De oneerlijke, ongelijke situatie van veel vrouwen over de hele wereld zit mij al jaren dwars en nu kreeg ik de kans om een positieve bijdrage te leveren aan de ontwikkeling van een groep jonge meiden.

Het doel van het Chicas Poderosas programma is om de meiden een veilige, vertrouwde omgeving te bieden waarin zij openlijk hun ervaringen, vragen en twijfels kunnen delen. Onderwerpen als seksualiteit, relaties en vriendschappen worden hier bespreekbaar gemaakt en er wordt gewerkt aan een positief zelfbeeld en zelfvertrouwen.

Met de neus in de boter
Begin augustus kom ik aan in Mexico en val ik meteen met mijn neus in de boter. Het is feest. WereldOuders/NPH viert haar 65 jarig bestaan in Mexico en het grote terrein is vol met kinderen, werknemers en bezoekers. Tevergeefs probeer ik alle namen van iedereen die aan mij wordt voorgesteld te onthouden. In de weken die volgen ontmoet ik nog veel meer mensen en moet ik een keus maken of ik met de kinderen in Miacatlan of met de jeugd in Cuernavaca ga werken. Uiteindelijk besluit ik om naar Cuernavaca te verhuizen en daar aan de slag te gaan. Nu kon het dan eindelijk echt gaan beginnen!

Niet altijd makkelijk
Al snel ontmoet ik de meiden waar ik dit jaar mee mag gaan werken en heb ik mijn eerste bijeenkomst met hen en het was… verschrikkelijk! Meiden die door mij heen praten, meiden die niet luisteren, mijn Spaans wat mij in de steek laat en bij gebrek aan een lokaal zitten we ook nog eens buiten in de veel te kleine cafetaria.

Het was niet altijd makkelijk om vrijwilliger te zijn. De taal, de nieuwe cultuur, de andere manier van communiceren of het ontbreken daarvan heeft mij veel frustratie opgeleverd. Door veel tijd te investeren, steeds creatiever te worden en extra Spaanse lessen te volgen gaat het gelukkig steeds beter. Doordat we elkaar steeds beter leren kennen bouwen we langzaam maar zeker aan een sterke band. Ook krijgen de meiden steeds meer vertrouwen in mij, waardoor zij steeds meer van zichzelf laten zien. Soms best verdrietig om de andere kant van het lachende gezicht te leren kennen, maar ook mooi om deze meiden zich open te zien stellen.

Zowel een op een als in de groep hebben we goede gesprekken. Doormiddel van spellen, creatieve activiteiten, sketches, quizzen en films bespreken we serieuze onderwerpen op een ontspannen manier. Daarnaast is er uiteraard ook veel gelachen. Vooral mijn taalfouten en de misverstanden die hierdoor ontstonden vonden de meiden geweldig. Zo had ik tijdens een kennismakingsspel per ongeluk gezegd dat ik gek op piemels ben. En een andere keer zonder het te weten een logeerpartijtje georganiseerd.

Een abrupt einde
De filmavonden, de gesprekjes tussendoor, het nagels lakken en in december op z’n Hollands Sinterklaas met surprises vieren maakte mijn band met de meiden steeds sterker. Totdat ik plotseling in maart de beslissing moest maken om Mexico en daarmee WereldOuders/NPH vanwege het coronavirus te verlaten. In ene viel alles weg. De geplande bijeenkomsten, het geplande museumbezoek, de zelfverdedigingslessen, het uitje naar het zwembad en ga zo maar door. Toen ik de donderdag voor mijn vertrek met muziek, gezang en posters werd onthaalt besefte ik pas hoeveel ik van deze meiden en de andere jongeren ben gaan houden. Verschrikkelijk vond ik het om weg te gaan en hun in de steek te laten. Voor mijn gevoel was mijn werk nog lang niet klaar, maar nu abrupt afgebroken. Nog steeds vind ik het onwerkelijk.

Gelukkig heb ik ook mogen zien dat de meiden waar ik mee heb mogen werken, ondanks alles wat zij hebben meegemaakt, sterke vrouwen zijn. Ik hoop dat zij weten dat ze waardevol zijn, zich blijven ontwikkelen en later ook voor anderen een voorbeeld kunnen zijn!” 

FacebookTwitterEmail

Nuestros Pequeños HermanosPartner van Nuestros
Pequeños Hermanos (NPH)

Back to top