Familie ben je voor het leven | WereldOuders

Familie ben je voor het leven

Vrienden kun je zelf uitkiezen, familie niet. De Ierse Gena Heraty ontfermt zich al een kwart eeuw in Haïti over kinderen met een handicap die zijn verstoten door hun biologische familie. Ze woont in Kay Christine in één huis met een groep van 37 kinderen en jongvolwassenen met een beperking. Voor het leven. En Gena zou niet anders willen.

"Bij mijn eerste blik op die kinderen, wist ik dat ik ze moest helpen. Ik ben ervan overtuigd dat er geen andere plek op aarde is waar ik meer kan doen om mensen te helpen dan hier. Als ik elke dag dat ik hier ben het leven van één kind kan verbeteren, dan heb ik mijn taak hier op aarde volbracht.’ In de jaren 90 werkte een piepjonge Gena zich bij de afdeling ‘special needs’ in het weeshuis in Haïti op tot directeur. Ze ontfermt zich sindsdien over het programma voor gehandicapte kinderen. Ze zorgt voor medische steun en educatie om hun mogelijkheden te vergroten en levens te verrijken.

Kinderen en hun moeders
Spijtig, maar waar: gehandicapte kinderen worden in Haïti negen van de tien keer achtergelaten bij ziekenhuizen. Niet omdat hun moeders niet van ze houden, maar keihard omdat ze geen mogelijkheid zien voor hun kinderen te zorgen. Hulp ligt voor deze families in Haïti niet voor het oprapen. Gena’s levenswerk stopt niet bij de kinderen zelf, ze vindt het minstens zo belangrijk de moeders te steunen en op te leiden om voor hun kinderen te zorgen. Op deze manier hoopt ze minder verlaten kinderen met een handicap op te hoeven vangen. Honderden kinderen met een lichamelijke of geestelijke handicap krijgen dankzij Gena’s programma therapie en onderwijs.

Honderden kinderen krijgen hulp
Het programma begon met Kay Christine, een huis dat onderdak zou bieden aan 24 verlaten kinderen met een handicap. Het programma bestaat nu uit grote projecten. Gena’s huis Kay Christine natuurlijk, maar ook Kay Germaine, een school waar 80 tot 90 kinderen vanaf 1 jaar worden ondersteund met therapie en onderwijs. Sinds de aardbeving in 2010 wordt hier ook therapie aan volwassenen aangeboden. In Kay Gabriel krijgen kinderen en volwassenen met neurologische problemen therapie en in Kay Eliane worden de kleinste kinderen ondersteund zodat ze kunnen doorstromen naar Kay Germaine. En al die tijd verliest Gena ook de ouders niet uit het oog om er met ondersteuning (van geld tot medische zorg) voor te zorgen dat gehandicapte kinderen bij hun familie kunnen blijven wonen.

Zoals het klokje thuis tikt…
Gena woont zelf in Kay Christine. Hier krijgen de bewoners opvang, lichamelijke therapie, spraaktherapie, onderwijs en gezonde voeding. 37 mensen met een handicap, van milde tot zware, worden hier verzorgd en mogen Kay Christine hun thuis noemen. Want in Kay Christine doet iedereen er z’n stinkende best voor om te streven naar een thuis- en familiegevoel. Zowel de bewoners als de verzorgers en de andere kinderen die in het familiehuis wonen. Omdat het huis op hetzelfde terrein staat als het ‘reguliere’ familiehuis komen de kinderen van Kay Christine continu in contact met de andere kinderen. Bovendien worden ze waar mogelijk zoveel mogelijk betrokken bij de activiteiten met alle kinderen in het familiehuis. En het mooiste is: net als bij een echte familie zijn ze verbonden voor het leven. De kinderen kunnen hier hun hele leven blijven. Dat moet wel een veilig gevoel geven.

Gena was net afgestudeerd toen ze tijdelijk (!) in Haïti ging werken. Ze is nooit meer weggegaan. Natuurlijk gaat ze nog geregeld terug naar haar geboorteland en haar Ierse familie, maar ze komt altijd ook weer thuis. Bij haar Haïtiaanse familie.

Dit is een artikel uit het WereldOuders Magazine, editie 04. Klik hier om het hele magazine te lezen!

FacebookTwitterEmail

Nuestros Pequeños HermanosPartner van Nuestros
Pequeños Hermanos (NPH)

Back to top