Reportage Haïti; Bouwen op de puinhopen van Port-au-Prince | WereldOuders

Reportage Haïti; Bouwen op de puinhopen van Port-au-Prince

Door Barbara Brian

Het is 2010. Kenson en Jean Francois, twee vrienden van 23 jaar, studeren en runnen een cybercafé in Port-au-Prince, Haïti. Hun toekomst ziet er rooskleurig uit. Maar dan beweegt de aarde onder Haïti. Een allesverwoestende aardbeving eist meer dan 200.000 levens en laat een al arm land aan zijn lot over. 

Port-au-Prince ligt slechts 25 kilometer van het epicentrum. De overlevenden hebben geen dak meer boven hun hoofd en dolen zwaar getraumatiseerd door de puinhoop die ooit hun stad was. Kenson en Jean Francois overleven de beving. Hun woning en het internetcafé niet. Het enige wat ze nog hebben is een projector en een groot scherm, die ze inzetten om de uitzichtloze situatie een fractie leefbaarder te maken. Ze vertonen op straat films aan kinderen. Gewone films, over leuke, onschuldige dingen. Ze laten de zwaar getraumatiseerde bevolking weer even lachen en aan andere dingen denken. Het is een piepklein gebaar, maar het helpt wel. De jongens laten het daar niet bij: ze helpen Father Rick, directeur van NPH Haïti, bij de opvang van de vele gewonden en ontheemden. Ze slapen in tenten met alle andere vrijwilligers die vanuit de hele wereld toestromen om het zwaar getroffen land te helpen.

New York
Zeven jaar later ontmoet ik Jean Francois en Kenson tijdens een bezoek aan de projecten van WereldOuders in Haïti. Ze zijn nog steeds dikke vrienden. “We kennen elkaar uit het familiehuis waar we samen opgroeiden”, vertelt Kenson. Dat moet Kenscoff zijn, denk ik, het familiehuis van WereldOuders dat ik zojuist heb bezocht. Ik vraag hoe ze het vonden om daar op te groeien. “Het was het paradijs”, zegt Kenson. Zijn ogen lichten op: “We noemden het New York.” 

Angels of Light-school
De twee jongens, mannen inmiddels, vertellen hoe het ze is vergaan sinds die gitzwarte dag in januari 2010. De aardbeving verwoestte ook de meeste scholen in de hoofdstad. Een vervangende school om de op straat rondhangende kinderen op te vangen had absoute prioriteit. De bij NPH aangesloten organisaties, waaronder natuurlijk WereldOuders, gingen onmiddellijk op zoek naar financiering en maakten het mogelijk in allerijl het Angels of Light-programma op te starten voor ontheemde kinderen uit de omgeving. Kenson, Jean Francois en vele andere vrijwilligers werkten samen aan de realisatie van de school. Toen kreeg Jean Francois via NPH een beurs om in de Verenigde Staten te studeren en moesten de vrienden afscheid nemen.

Een instituut met familiewaarden
Terwijl Jean Francois na zijn studie Bedrijfskunde in Seattle voor een master naar Oxford vertrok, maakte Kenson stappen in Haïti: hij kreeg steeds meer verantwoordelijkheden tot hij uiteindelijk de leiding had over alle kinder programma’s in Port-au-Prince. Naast de school, waar bijna 900 kinderen naartoe gaan, leidt hij een weeshuis en een opvanghuis voor kinderen met een beperking.

Dat is best lastig, vertelt hij: “De organisatie is gebaseerd op familiewaarden. Maar inmiddels zijn we wel een echt instituut geworden, we kunnen het ons niet veroorloven om niet óók zakelijk te zijn.” Kenson bevindt zich in een lastige positie, omdat hij iedereen kent in de stad. “Veel mensen die het moeilijk hebben doen een beroep op mij. Maar het zijn er zo veel, ik kan eenvoudigweg niet iedereen helpen. Hoe graag ik ook zou willen. Ik vind de kwade gezichten die ik krijg moeilijk te verkroppen en ben ook door schade en schande wijs geworden van mensen die misbruik maakten van mijn karakter én positie.”

Dit is mijn familie
En dan was daar Jean Francois weer, de jongen die inmiddels een master heeft in Bestuurskunde. De Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk: de wereld lag aan zijn voeten, maar Jean Francois koos ervoor terug te gaan naar Haïti om zijn vriend, zijn land en zijn NPH-familie te helpen. Met zijn mooie merkschoenen staat hij letterlijk in de bouwval die Haïti zeven jaar na de aardbeving helaas nog steeds is. “Dit is mijn land en dit is mijn familie. Omdat ik ben weggeweest, kan ik met meer afstand naar de mensen kijken. Ik kan daardoor wat zakelijker zijn en Kenson helpen de NPH-projecten te managen.”

Lichtpuntje
De situatie in sloppenwijk Cité Soleil is hartverscheurend. Er is geen elektriciteit, geen schoon water, geen riolering en geen afvalverwerking. Wat er wel is, is geweld, armoede, ziekte en honger. Wat Kenson en Jean Francois hier bereiken met de NPH-projecten is ongelooflijk. De projecten en de resultaten ervan vormen het lichtpuntje in de puinhoop van Port-Au-Prince. Voor de kinderen die bij NPH terecht zijn gekomen, opent zich opeens een toekomst die in Cité Soleil zelf ondenkbaar lijkt. Zij zijn opgenomen in de grote familie van NPH. En die familie blijft groeien omdat mannen als Jean Francois en Kenson, die als kind opgroeiden in het familiehuis, verbonden blijven aan de organisatie. In de liefde en het verantwoordelijkheidsgevoel die samengaan met het hebben van een familie, daar ligt de hoop voor de toekomst van Haïti. Ik heb het met eigen ogen gezien.

FacebookTwitterEmail

Nuestros Pequeños HermanosPartner van Nuestros
Pequeños Hermanos (NPH)

Back to top