Tom, projectcoördinator in Bolivia | WereldOuders

Tom, projectcoördinator in Bolivia

Vrijwilliger Tom Bolivia

Begin mei 2013 verruilden mijn vrouw Esther en ik Nederland voor een geweldig avontuur in Bolivia. Ik wilde weten, maar vooral vóelen hoe het zou zijn om te wonen en werken in een land als Bolivia. Ik wilde leren, doorleven, lachen, janken en veel voetballen. Dat is allemaal gelukt. Mijn conclusies: over 15 jaar wint Bolivia het WK voetbal én het leven in een programma van WereldOuders partnerorganisatie NPH is met níets te vergelijken.

“Ahora! Dale tío!” Ik probeer de bal vanuit een onmogelijke hoek voor het doel te krijgen en ga plat op mijn snufferd. Ooit dacht ik toch best aardig te kunnen voetballen. Ze gieren het uit om die lange gringo. Met zijn allen. En ik lig daar nog steeds. De bal rolt zachtjes over achterlijn. Geen corner.

Uren heb ik op het veld gestaan met de jongeren. Ze zijn snel, behendig en ze kunnen allemaal een mannetje passeren. Maar ik kan koppen en heb heel wat wanhopige keepers kansloos gelaten. Eén van mijn vele prachtige herinneringen. Want wat deed ik eigenlijk in Bolivia?

Ik werkte als project coördinator en was dus verantwoordelijk voor de projecten in het programma. Als project coördinator ben je de spil tussen de fondsenwervingskantoren in de Verenigde Staten/Europa en het programma, in mijn geval Bolivia. Jij als project coördinator beslist wat er nodig is, je berekent de bijbehorende kosten en dat zet je om in een helder verslag. Dat stuur je op naar je contactpersoon bij de fondsenwervingskantoren, die op hun beurt zo snel mogelijk fondsen werven voor dat speciale doel. Op het moment dat het geld binnen is, zorg jij er, samen met de accountant en de directeur, voor, dat het geld goed wordt besteed en houd je de inkomsten en uitgaven bij. Aan het eind rapporteer je dit aan je fondsenwervingskantoor, die op zijn beurt weer de sponsor op de hoogte stelt over hoe de sponsorgelden zijn besteed.

Vooral in het begin was het aanpoten. Het programma in Bolivia is het jongste huis van de organisatie, dus er is enorm veel te doen. Ik stapte in een traject met veel verschillende projecten die nog niet waren afgerond, maar moest ook nieuwe projecten opstarten. Dat, in een taal die ik nog niet helemaal beheerste, in een compleet andere omgeving dan waar ik tot dan toe in had gewerkt, maakte het beslist niet tot de makkelijkste klus die ik ooit aangegaan was. Af en toe voelde ik me gefrustreerd, onbegrepen en vond ik dat te weinig ondersteuning kreeg. Maar ik zette door en na een halfjaar voelde ik me helemaal op mijn gemak in mijn rol.

Natuurlijk was het niet alleen werken wat ik deed. Gelukkig niet, want er is zoveel moois te beleven binnen de muren van een programma. Als gezegd voetbalde ik dagelijks met de oudere jongens, gaf bijles Engels en bezocht de huisjes samen met andere vrijwilligers om bachata te dansen of met mijn neus in de cake te worden gedrukt (op mijn verjaardag). Het leven met de kinderen is iets wat me altijd zal bijblijven. Ook betrok ik jongeren in mijn projecten. Samen met onze directeur ontwikkelde ik plannen om vis te kweken, om gezonder (en iets meer) te eten én lokale inkomsten te verwerven. Uiteraard zouden de jongeren hieraan meewerken voor de verzorging van de vissen. Dus we organiseerden videoavonden en we bezochten beurzen. Harstikke leuk om samen te doen.

Ruim anderhalf jaar wonen en werken in een programma van WereldOuders was een geweldige ervaring, die ik nooit zal vergeten. Ik stak er niet alleen als mens, maar ook als professional veel van op. Ik raad het iedereen aan. Natuurlijk adviseer ik je om project coördinator te worden, omdat het de mooiste functie is. Je bent betrokken bij de besluitvorming van een ngo op lokaal niveau, maar je krijgt ook alle ins- en outs mee van besluiten op hogere niveaus. Bovendien ben je helemaal verantwoordelijk voor ‘jouw’ afdeling en je haalt er net zoveel uit als dat jij zelf wilt.

Gelukkig hoefde ik, als ik vanaf ons vrijwilligershuis door de modderpaden, koeien, schapen en struisvogels ontwijkend, nooit de vraag te stellen: ‘Waar doe ik dit allemaal voor?’ Het antwoord had ik, knikkerend, springend, dansend, zingend en voetballend, namelijk voortdurend voor ogen.

Nuestros Pequeños HermanosPartner van Nuestros
Pequeños Hermanos (NPH)

Back to top